I love Purple

05 Jun 2010

Het lijkt de laatste week van de verkiezingen vooral over ‘de coalitie’ te gaan: wie wil met wie? En wie wil niet met wie? Welke exen willen absoluut niet meer met elkaar? Ook al zijn Jan Peter en Wouter straks allebei weg, hun partijen zullen voorlopig liever alimentatie betalen dan nog met elkaar om tafel.

Zometeen wil ik graag mijn liefde aan Paars betuigen. Maar laten we eerst even vaststellen dat al dit praten over coalities eigenlijk de meest brakke manier is om Nederlanders nog een beetje een keuze te geven. Mark Rutte wil, uit strategische overwegingen (Aldus Hans Wiegel) niet zeggen of ze liever met D66 en de PvdA of liever met CDA en de PVV gaan regeren. Job Cohen wil niet zeggen of hij liever met de SP, GroenLinks en de ChristenUnie of met D66 en de VVD wil. Daarmee worden stemmen op Mark en Job als het opgooien van een munt: het kan beide kanten op vallen. In 2006 ging de strijd tussen Balkenende en Bos. Als resultaat kregen we ze allebei, in een bijzonder slecht huwelijk dat na drie jaar met slaande ruzie op de klippen liep.

Om dit te voorkomen zouden we onze premier moeten kunnen kiezen: rechtstreeks, en met een eigen mandaat om een regering samen te stellen. Die wordt dan gekozen op een programma, en kan daarvoor een meerderheid in de Tweede Kamer zoeken. Het debat wordt weer levendig, en er wordt niet over de rug van de kiezer heen geregeerd.

Over 8 jaar kan het zover zijn, want een grondwet wijzigen duurt even. In de tussentijd verlang ik terug naar Paars. Het waren de jaren waarin ik lid werd van de Jonge Democraten. Er was economische voorspoed, er werd hervormd. Ajax won de Champions League. We hadden slimme vakministers als Hans Wijers, Willem Vermeend, Els Borst. En zoveel taboes werden doorbroken: twee mensen die van elkaar houden konden plotseling trouwen, ook al zijn ze allebei vrouw! We konden (soms) op zondag winkelen!

Veel taboes zijn nog steeds niet doorbroken. Het Nederlandse gedoogbeleid is relatief succesvol. Maar met legalisering van softdrugs kunnen we de gezondheid veel beter garanderen, de drugsmaffia uitschakelen en ook nog eens veel belastinggeld verdienen. Trouwambtenaren mogen nog onderscheid maken tussen een ‘normaal’ huwelijk en een huwelijk tussen twee mensen van gelijk geslacht. En de grootste taboes zijn de ecnomische structuren die Nederland vast hebben gezet: AOW op 65 en een overgesubsidieerde woningmarkt.

Paars lost dat op: de PvdA wil de koopmarkt wel hervormen, de VVD wil dat me de huurmarkt. De VVD wil de AOW-leeftijd verhogen, de PvdA wil dat uitstellen. Maar de PvdA wil wel weer softdrugs legaliseren. De VVD wil het ontslagrecht moderniseren, de PvdA natuurlijk niet. Maar de PvdA wil wel weer auto’s laten betalen per kilometer in plaats van een wegenbelasting.

Laten we de zaken waar we ‘Ja’ tegen zeggen uitruilen, en Nederland heft een regeerakkoord dat ons klaarmaakt. Niet voor de komende vier jaar, maar voor de komende veertig jaar. Tekenen bij het kruisje.